Sunday, July 4, 2021

รีวิวโฮจิฉะ (Houjicha) ใน Shopee

กิน Houjicha Latte บ่อย ตอนนี้ต้องอยู่บ้านบ่อยขึ้นกับ Shopee กำลังบูม ก็เลยลองสั่งมาหลายๆผงมาเทียบกันดู

ก่อนการทดลอง

  • ทุกชา ชงกับนมร้อน 55 องศา ไม่ใช่น้ำเปล่า เพราะส่วนตัวไม่ได้อยากซื้อโฮจิฉะมาชงน้ำใส อยากกินเป็นของหวาน 55 องศาคืออุณหภูมิที่ barista ตีฟองนม คือดึงความหวาน ผลึกไขมันเป็นของเหลวหมด แต่ อยู่ก่อนหน้าที่โปรตีนจะ denature จนตีฟองไม่ขึ้น และอยู่ก่อนหน้า scalding temperature ที่นมจะรสเปลี่ยนถาวร
  • มีแค่ชากับนมสด ไม่มีน้ำตาล
  • ชา 2g นม 50g เสมอ (ก็คือค่อนข้างเข้ม สูตรขายปกติรู้สึกจะของเหลวรวม 150g ในชา 2g-5g)
  • ตีให้ละเอียดด้วย chasen
  • ชั่งน้ำหนัก by weight ด้วยเครื่องชั่งแม่น max 50g (พวกผงๆ ใช้ by volume แบบช้อนชาไม่ได้ ความหนาแน่นต่างกันมาก)
  • ทุกผงเป็นชา 100% ไม่ใช่ premix ต้องผสมนมน้ำตาลเอาเอง

DDD

130 / 100 = 1.3 (6.5 / 5g)



แย่!

ชา Drink Drank Drunk (DDD) อันนี้ กลิ่นไม่มีเลย (หมายถึงไม่มีกลิ่นชา แต่มีกลิ่น กลิ่นเหมือนน้ำเปล่า ที่ pH ไม่กลางเท่าไหร่ กลิ่นเบาประมาณนั้น)

นอกจากนี้รสชาติผิดพลาดร้ายแรงตรงที่มัน.. ซ่า เป็นรสเขียวๆ ซ่าๆ เหมือนกินหญ้าที่กินไม่ได้ เหมือนใบไม้ผสมยาหม่อง 555 

แน่นอนว่า affinity กับนมไม่มี เพราะความดิบซ่ามัน jarring มาก แต่ชงกับน้ำเปล่าก็ไม่เหมาะเหมือนกัน เอาไปแอบใส่ขนมอบยังไม่ค่อยอยากเท่าไหร่เลย

ราคา กรัมละ 1.3 บาท หากจะขายสูตร 5g ต่อแก้ว แก้วละ 6.5 บาท (โคตรถูก)

Matchazuki Uji Houjicha

450 / 100 = 4.5 (22.5 / 5g)


ชาดูมีแบรนด์ไฮโซที่คนเล่น Shopee น่าจะเห็นผ่านตาได้ทันทีถ้าเซิจหาผงชาเขียว ร้านดูมี identity ถุงดูน่าเชื่อถือ ดู custom ดูมี value เหมือนถุงเม็ดกาแฟ specialty แพงๆ มีเว็บส่วนตัวอย่างดี รูปถ่ายสไตล์คาเฟ่สวยงาม

ร้านนี้จริงๆมี Matchakai Kurogane ขายอีกอัน ที่มีเม็ดพลังบอกว่าเป็นเกรดต่ำกว่า ยังไม่ได้ลอง แต่คิดว่าลองอันนี้ก่อนดีกว่า




สีออกมาเป็นน้ำสีกากีอ่อน กลิ่นหอมชัดเจนเหมือนเวลาสั่งโฮจิฉะ 80 บาทที่คาเฟ่ รสชาติที่ชัดเจนคือ มันมี affinity กับนมสูงมาก เป็นนุ่มๆนมๆ ถ้าบอกว่าแอบใส่นมผงมาในนั้นก็คงเชื่อ อันนี้ดี เสียนิดดดเดียวที่ว่าขนาดใส่ 5g แล้ว ความ "เป็นใบ" ก็ยังดึงขึ้นมาได้ไม่เท่าบางร้านที่เคยกิน เหมือนมันจูงมือนุ่มเกินไป เป็นไปได้ว่า Kurogane อาจจะเป็นแบบที่อยากได้ เดี๋ยวต้องลอง

ถ้าซอง 100g ซื้อไหว ก็จะราคา 4.5 บาทต่อกรัม หากขายสูตร 5g ต่อแก้ว ค่าชาแก้วละ 22.5 บาท ชาซองนึงเหมือนจะแพงแต่คูณออกมาแบบนี้ก็ถูกกว่าไปกินร้านกว่าครึ่งแฮะ (เพียงแต่ต้องควานหาเรื่องส่วนผสมนมกับความหวานเอาเอง จะนมสด นมข้นจืด นมข้นหวาน น้ำเชื่อม เท่าไหร่ดี)

Matchaten Moody Houjicha


280 / 100 = 2.8 (14 / 5g)




อย่างแรกที่น่าสนใจของชานี้คือ สีตอนละลายมันน้ำตาลไหม้มาก ไม่กากีเหมือน Uji Houjicha ของ Matchazuki หรือแม้แต่ของ DDD

อย่างที่สองคือชานี้แน่นมาก ใช้ teaspoon ตักปาดขอบ ของ Matchazuki ออกมา 1.9g แต่ Matchaten ออกมาถึง 3g ดังนั้นใช้ volume measurement มาวัดกันไม่ได้ อันนี้เลยใช้เครื่องชั่งให้มัน 2g เท่ากันก่อนเทียบ

รสชาติ Moody Houjicha นี้ค่อนข้างเฉพาะทางสมชื่อ ถ้าใครเคยกินนมช็อค charcoal ที่คาเฟ่ ที่เป็นแยกชั้นสีขาวดำ อันนี้มีรสไปในทางนั้นเลย คือมันไหม้แบบช็อคโกแลต charcoal

นับว่าเป็นลักษณะพิเศษไม่ใช่จุดด้อย (คือไม่ใช่ซ่าแบบ DDD ที่มองเป็นลักษณะพิเศษไม่ได้) แต่ก็คิดว่ามันอาจจะออกห่างจากความเป็นชามากไปหน่อยรึเปล่านะ แต่กลับกัน ถ้าร้านอินดี้ๆหน่อยซื้อชานี้ไปแล้วคิดสูตรออกมา ตั้งชื่อเก๋ๆที่ไม่ใช่แค่โฮจิฉะลาเต้ (เช่นเป็นเมนูประจำร้าน) ถ้าใครมาชิมก็อาจจะทำให้เห็นด้วยกับชื่อได้ไม่ยากเพราะมันไม่เหมือนความคาดหมายว่ารสโฮจิฉะจะเป็นงี้

ส่วนตัวจะลองค้นหาสูตรที่เหมาะกับผงนี้ก่อน แต่ถ้าชงง่ายๆตรงๆ รู้สึก Matchazuki Uji Houjicha จะไปถึงเส้นชัยได้ง่ายกว่า (คือไม่ได้เซ็งหมดไอเดียจนต้องทิ้งทั้งซองเหมือน DDD ..)

ถ้าซื้อซอง 100g ก็จะออกมากรัมละ 2.8 บาท ชงสูตร 5g ก็แก้วละ 14 บาท ไม่แพงเท่าไหร่

Kawami คาวามิ

237 / 100 = 2.37 (11.85 / 5g)






เป็นชาสีกากีแต่เข้มกว่าของ Matchazuki



รสชาติ ถึงจะไม่มีอะไรแย่อย่างเห็นได้ชัด แต่น่าเสียดายที่ขมโดดไปนิดนึง ไม่ใช่ขมที่ desirable มากนัก ส่วนกลิ่นหอมก็อยู่ในระดับเฉยๆ ไม่ดีไม่แย่

โดยรวมแล้วรู้สึกเหมือนผงขมมากกว่าผงชา 555 ไม่แน่ว่าอาจจะใช้ทำชาผสมกับยี่ห้อที่ขาดขมได้ มั้ง มีไอเดียว่าผสมกับ Matchazuki หน่อยๆอาจจะออกมาดี

Maruzen มารุเซ็น

139 / 100 = 1.39 (6.95 / 5g)



ภาพชาดูภาพบน ทดลองคู่กับ Kawami ไปแล้ว

ออกมาเป็นชาสีน้ำตาลเข้มชัดเจนไม่กากี เหมือน Moody เป๊ะ

แล้วรสชาติก็มาสายเดียวกันด้วยนะ สงสัยจะพันธุ์เดียวกันหรือไม่ก็แหล่งเดียวกัน ออกเป็นโกโก้ๆ ไหม้ๆหน่อย แต่อันนี้ค่อนข้างถูกกว่า Moody ตั้งเท่าตัว เดียวต้องลองเทียบข้างๆกันอีกทีว่าถ้าชอบชาสีน้ำตาลแบบนี้ ลงทุนคุ้มไหม

โฮจิฉะอื่นๆแต่ไม่มีตังลองแล้ว

380/40 = 9.5 (47.5 / 5g)



360/100 = 3.6 (18 / 5g)


400/100 = 4 (20 / 5g)

160/30 = 5.33 (26.65 / 5g)



160/30 = 5.33 (26.65 / 5g)

145/100 = 1.45 (7.25 / 5g)

216/50 = 4.32 (21.6 / 5g) | 300/50 = 6 (30 / 5g)

Saturday, August 22, 2020

2 + 2 + 2 + 1(d) + ? + 今

บางทีก็สงสัยว่ารออะไรเวลามันก็โหดร้ายเกินไป! แต่เป็นโรคจำเวลาฝังใจมาแต่ไหนแต่ไร บางทีก็ไม่ค่อยดีกับสุขภาพจิต นี่ใกล้จะ epic เท่าเรื่อง 10 นาทีนั่น กับติดพายุละ แต่คนละ genre

6 ปีกับ 1 วันก็ว่าพีคละ ตอนวืดนั่นก็ นะ

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก today is the day

มองย้อนหลังดูนาน แต่ดันนั่งนับถอยหลังมาเรื่อยๆ เออตื่นเต้นดีก็ดีเหมือนกัน

ตอนแรกกลัวเดินไม่ตรงเหมือนวันนั้นอีก 555 จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าโน่นนี่นั่น simulate ไปซะกี่กรณี

ผลคือคิดว่าหลายๆอย่างดีกว่าที่คิด ปกติกว่าที่คิด มีแต่เรานี่แหละที่คิดมาก

แต่ก็ดีเหมือนกัน ความสุขขขเล็กๆ มาจากการที่รอช่วงเวลามานานแล้วในที่สุดก็มาถึง ตลกก็ตลกดีเหมือนเป็นบ้ากับอะไรแค่นี้ แต่โดยรวมดีๆๆๆๆ ความสุขมวลรวมเป็นบวก if it ain't broke don't fix it

ยังไงโดยรวมก็ ดี (มาก) ไม่มีอะไรจะเสียดายนี่แหละดี กว่ากรณีอื่นๆที่อาจจะแย่กว่านี้เยอะ เย้..!

Savor this moment.

Until the next time, if there is one.

โรคคิดว่าทุกครั้งมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นครั้งสุดท้ายกลับมาทุกที แต่นั่นคือสิ่งที่ทำให้ทุกครั้งมีความหมาย มีความหมายจนต้องอัพบล็อคแน่ะ

And yes I actually just updated the blog because I was happy. What a blasphemy!

Monday, December 2, 2019

Ridiculousness

For once I want to express something in English here, mainly because the word "ridiculous" I want to use is not has no equivalent in Thai that express how ridiculous it is.. lol just by reading it, ridiculous sounds so ridiculous, right...

I have had the 1 year wait that results in a 1-2 minutes outcome before. Great, still something tangible no matter how small that is. I thought I am ready for anything after this point.

That epic thunderstorm survival event that turns out empty. Questionable, but I was getting used to this I think it's normal that things wouldn't go as I want to most of the time.

The car then overheat and broken at the very important moment. That is just golden.

I do remember the eclair. Still fails. That made me think about a piece of colored paper I intended to keep it preciously but still manages to lose it. Good thing that last one is still here in my bag, I learned from my mistake. The stupid broken shell of a previously-a-pen is still here too. I still don't know what that means but I keep what makes me happy.

How about that and that and.. there are too many to recall here. Maybe you can just read one of my diary when I die. Or maybe I didn't write those down at all, not that I have enough guts to go and check them.

The most recently is this, 2 years of wishful hope. It was still not stupid, but that didn't happen either, and then after that day I got it cleared out finally and there is no more reason to hope. But it didn't hurt anyways so it secretly turned into a pointless, stupid, and even fun hope that it is OK on any outcomes. I thought that was the best state to be in honestly, and I was able to walk straight again by keeping it like that.

Then lol, a year after, totalled to 3 years, it happened except that I missed it. The chance to be happy for about 5 minutes I could have. All 3 years considered, I should have got this statistically speaking. Then of course! It happen on just 0.5% of the time that I could miss. This is completely ridiculous, I laughed wryly in my mind. Immediately all my past ridiculousness came back to remind me how everything magically fails.

Well I was wrong, it did hurt. Maybe only a bit, because it is completely ridiculous in both how low the chance that it could happen but it happens anyways, and the stupid reason to hope for it. I could have been a bit happier if I got that, but it would have been a big achievement. I keep regretting to the what-if scenario if I got that very small but important happiness.

One funny thing, I think it would be 0 or +, if it didn't happen then that's fine. If it happen then it's a small boost in happiness. But given how low the chance of it happening, when it did happen AND I know I missed it, there is a hidden - appearing from nowhere!

There is no going back to get it, I should hope for the next future where next thing fails, but I can't help regretting. Well, damn.

Life's crazy, maybe I was blinded by only the things that went wrong and not seeing the thing that goes right. But hoestly now that a day passed and I calmed down, I can't still think of anything that goes right recently or even counted years or 2 years prior.

Maybe I could count that I successfully made a crispy pork by research, or that I finally made over 5000 THB income from my passives I built? Well, those are nice. But the thing that hurt the most scales according to how you had been working for it. Those somehow always crashes, hard. By always, I think there is no long-term things that goes well so far.

Also I wondered why human are somehow wired to kill itself when these thing repeatedly happen. This thinking will be a funny one after some days passed but it was surreal when it came to mind. It is just ridiculous that something as long as in "years" unit just goes poof, in a matter of realization. And everytime, unbelievable.

I just have to stay strong to my personal point of life  : "to keep living to see the next event whether that is a bad or good one". But I just hope that type things out in a blog that no one would came across should help me out some more now that the wound is still fresh.

Anyways, all of these are all stupid. The only problem that it hurts for real, which is also stupid. I wish I choose to not knowing about something more often, maybe I would be happier that way.

Wednesday, January 23, 2019

สวก




พูดถึงชมรมพิมพ์ดีด ก็ทำให้นึกถึงชมรมต่อไปที่ได้เข้าเพราะเขาบังคับให้หาเข้า คราวนี้ได้เข้าชมรมครอสเวิร์ด ซึ่งจริงๆเป็นเกมก๊อปมาจาก Scrabble ฝรั่ง แต่ชื่อเทพกว่าก็เลยติดตลาด

ชมรมนี้ค่อนข้างโอเคเพราะแค่เล่นเกมจนจบคาบแล้วมีจดคะแนนสะสมนิดหน่อย

แต่พอไปซักพักก็ต้องมีเรื่องเอาหน้าให้ครูด้วย ก็คือมีการส่งตัวแทนไปแข่งครอสเวิร์ดระดับประเทศ โดยต้องสู้กันคัดเลือกระดับโรงเรียนก่อน แล้วผมก็ได้โดนจับเข้าไปอยู่ในสาย

เหมือนในการ์ตูนกีฬา รอบแรกจะเจอคนหน้าตาโกงๆหน่อย แต่ด้วยพลังพระเอกก็เลยชนะมาได้

ตาฉันเทิร์น ขอลงแบบขนานโดยวางตัว K ไว้ตรงช่อง triple letter score

เดี๋ยวนะ ตรงข้างๆนี้ OK นี่เอาเลยเหรอ

โง่รึเปล่า เกิดมาไม่เคยได้ยินคำว่า OK รึไง

ขอ challenge ครับ

ไม่มีคำว่า OK ในพจนานุกรมค่ะ กรรมการสาวตอบอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่เปิดเลยด้วยซ้ำ

อ้าก อ้าก อ้าก อ้าก อ้าก อ้าก!! กรอดด

นายพลาดแล้วสมชัย (ชื่อสมมติ)

แต่รอบต่อมา ผมได้แข่งกับผู้หญิงคนนึง จะได้ว่าอยู่ต่ำกว่าผมอยู่ 1 ชั้นปี

ฝากตัวด้วยนะคะ เธอพูดพลางก้มหน้าเบาๆ แสงแดดจากหน้าต่างไม้ส่องเข้ามา เด้งผ่าน BSDF ในเส้นผมสลวยของเธอเกิดเป็นสีสันสวยงาม

ครับ

นะ หนอย อย่าคิดว่าน่ารักแล้วจะใช้แผนนี้ได้ผลนะ

เธอมีลุคที่ค่อนข้าง refined และใจเย็น แม้ว่ากฏบ้าบอของโรงเรียนตอนนั้นจะให้ตัดแค่ทรงกะลาครอบ (ตอนนี้มัดข้างหลังได้ จบมาแล้วทุกอย่างดีขึ้น) ก็รู้สึกว่าทำผมออกมาได้ดูเข้ากัน ขอชมจากใจ (ในใจ)

แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวกับการแข่งขันนี้ อย่าหวังว่าฉันจะออมมือให้นะ ขอเอาศักดิ์ศรีของคนเล่นเว็บ neopets ทุกวันเป็นเดิมพัน จะลงคำที่ดีที่สุดที่มี

แข่งไปถึงกลางๆกระดานคะแนนค่อนข้างสูสีกัน ผมหยิบตัว Q ขึ้นมาได้ ในหัวแน่นอนผมเล็งว่าตรงไหนกันแน่ที่จะ ขัวขอดสวก (QUA QAT SUQ) ได้ ผมเจอที่ๆจะสวกได้แล้วก็เลยต่อเข้าไปท้ายตัว S ที่ต่อเอาคะแนนหน้าด้านๆมาเมื่อเทิร์นก่อน

จบเทิร์นครับ

เป็นไงล่ะเจอตัว Q เข้าไป คราวนี้แหละ จะทิ้งห่างให้ได้เลย

ตาฉันเทิร์น ขอลง QUESTION ต่อท้ายตัว Q บิงโกค่ะ

อะไรกัน!!

ผลของ double word score ทำงานทำให้คะแนนยิ่งพุ่งขึ้นไปอีก

ครืน ครืน ครืน ครืน ครืน ครืน ครืน ครืน อ้าก อ้าก อ้าก อ้าก !!!

ต่อจากนั้นไม่ว่าผมจะหยิบไปกี่ตัวก็ไม่เจออะไรดีๆที่จะเอาคะแนนกลับมาได้ ก็เลยแพ้เธอไปในที่สุด

ก็เป็นอีกชมรมนึงตอน ม. ปลาย เออจะว่าไปแล้วมีอีกชมรมนึงตอน ม.6 แต่ไม่ค่อยมีอะไรอันนั้น 555

Tuesday, January 22, 2019

กำดำ

"กำดำ" เรียนเรื่อง typography แล้วก็ทำให้นึกถึงตอนอยู่มัธยมที่อุดร ตอนนั้นมันบังคับให้เลือกเข้าชมรม ผมไม่รู้จะเอาอะไร ชมรมคอมพิวเตอร์ที่น่าจะมีเกมให้เล่นก็เต็ม ก็เลยเลือกเข้าชมรมพิมพ์ดีด ยังไม่ได้สนใจจะเป็นโปรแกรมเมอร์ (โปรแกรมครั้งแรกจริงๆเริ่มกับ C# ตอนปี 1) สสวท ก็เลือกสอบชีวะเพราะคอมมันเขียนว่าต้องใช้ C++ แต่รู้จักแค่ html สุดท้ายก็ไม่ติด เพราะแค่เจอสัตว์ประหลาด 5 ตัวแล้วให้ตอบว่าไฟลัมอะไรก็ยอมแล้ว มันไม่เหมือนในไลท์โนเวลที่จะได้เจอกับหัวหน้าชมรมเป็นสาวซึนที่ค่อยๆเปิดใจ หลังจากที่เราได้พิมพ์ดีดด้วยกันมาพักหนึ่ง พิมพ์ดีดมีประมาณ 30 เครื่อง เก่ามาก เครื่องเก่าไม่พอห้องก็เก่าเพื่อให้เป็นบรรยากาศเดียวกัน เป็นบรรยากาศสีน้ำตาลๆ เหมือนร้านของชำ แล้วก็มี อ. ที่เหมือนยายขายของชำ พิมพ์ต้องพิมพ์บนกระดาษโรเนียวด้วย ทำให้เวลาทำไม่เสร็จต้องมาทำต่อวันหยุดอีกเพราะกระดาษมีที่นี่ที่เดียวโดยนัด อ. มาเปิดห้อง เป็นชมรมที่ไม่น่าเลือกมาหาเรื่องใส่ตัวเลย ใครที่ที่ทำงานแม่มีเครื่องพิมพ์ดีดนี่ถึงกับต้องแอบเอากระดาษโรเนียวออกไปทำต่อที่อื่น พิมพ์ตอนแรกก็ตั้งใจอยู่ คือวางมือ ฟหกด่าสว ถูกต้อง เวลาจะกดอะไรที่อยู่นอกจากนั้นทีนี่ต้องคิดอย่างหนักว่าต้องเอานิ้วไหนไป ต้องพยายามยับยั้งกิเลสที่จะจิ้มดีด พิมพ์ส่วนหัวตรงวันเดือนปีนี่ตอนชิดขวานี่เร้าใจมาก เพราะอย่าลืมว่าเราต้องกด carriage return (ตรงตัว) ตอนจบบรรทัดไม่ใช่จบ paragraph แบบคอมปัจจุบัน ถ้าพิมพ์ไปเรื่อยๆมันก็จะหลุด 555 พิมพ์ดังโช๊ะๆไปนี่ก็ต้องแงะไอ้ตัวดีดออกเรื่อยๆเพราะมันชอบมาชนกัน แล้วถ้ากดแบบมั่นใจไปหน่อยนิ้วจะลงไปในรูระหว่างปุ่ม อันนี้เจ็บปวด สุดท้ายทนอยู่จนจบเทอม งานเหลือเยอะมากทำไม่ทัน แต่ก็สายไปแล้วเพราะทุกคนทั้งห้องยอมแพ้เปลี่ยนมาเป็นท่าจิ้มดีด 555 จิ้มโช๊ะๆ แปปเดียวเสร็จ สรุปคือไม่มีใครได้อะไรเลยนอกจากเกรด แล้วก็ได้อีกอย่างคำฝึกคำนึงที่ฝังอยู่ในใจมาจนถึงตอนนี้ "กำดำ" เสาร์อาทิตย์แทนที่จะได้ตื่นมาจองขอบหน้าผาหนอนทรายเก็บเลเวล ดันต้องมาพิมพ์ดีด "กำดำ"

Friday, July 13, 2018

ไอดารี่

13/12/2015
10/10/2016
12/12/2017
13/07/2018

มันคือ!

วันที่ของไดอารี่

กลายเป็นมนุษย์เขียนไอดารี่ ปีละ 1 ครั้ง 555555

เปล่าหรอกคิดถึงเลยมาเปิดดู ก็เลยคิดได้ว่ามันเจ๋งดีนะ
แค่จับปก ก็เหมือนวูบบบบ ย้อนเวลา เหมือนรอบๆตัวเปลี่ยนเป็นสถานที่ต่างๆไปเรื่อยๆ!